EVRİN GÜVENDİK / Ankara - Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) Akran Zorbalığı Alt Komisyonu'nun raporu, çocukları suça sürükleyen faktörlere dair önemli bulgular sunuyor. İçişleri Bakanlığı'nın yürüttüğü ‘Çocukları Suça Sürükleyen Faktörler Projesi’ kapsamında yapılan araştırmalar, İstanbul, Ankara ve İzmir'deki çocuk kapalı ceza infaz kurumları ve eğitim kurumlarındaki gençlerle gerçekleştirildi.
Ailevi ve Sosyal Faktörler
Toplamda 92 uzmanla yapılan görüşmelerin ardından, 18'i kız olmak üzere 120 çocukla yapılan detaylı anketler, suça sürüklenmede dört ana unsurun öne çıktığını gösteriyor: “Aile yapısındaki bozulma, eğitimden kopma, çevresel risk faktörleri ve sosyal çevre.” Aile içindeki suç geçmişi, ebeveyn ayrılıkları ve ebeveyn ilgisizliği, çocuklarda aidiyet ve kabul görme ihtiyacını artırarak suça yönelimle sonuçlanabilmektedir. Araştırma, okuldan uzak kalan çocukların sokakta daha fazla zaman geçirdiği ve bu durumun suç ile olan temas riskini artırdığını vurguluyor.
Hırsızlık Suçu Üzerine Psikososyal Etkenler
Hırsızlık suçu, çocuk suçluluğu hakkında en çok dikkat çeken ve karmaşık alanlardan biri olarak değerlendirilmektedir. Araştırmalar, aidiyet arayışı, özdeşleşme ihtiyacı, akran baskısı, duygu düzenleme güçlükleri ve “hızlı kazanç” düşüncesinin çocukları hırsızlık yapmaya yönlendiren başlıca psikososyal etkenler arasında yer aldığını göstermektedir.
Dijital Bağımlılığın Rolü
İçişleri Bakanlığı'nın yaptığı ikinci çalışma, Altındağ, Keçiören ve Sincan ilçelerinde gerçekleşti. Çalışmada, 10-14 yaş grubundaki öğrencilerin bulunduğu üç ortaokul ile 15-19 yaş arasındaki gençlerin eğitim gördüğü liselerde gerçekleştirilmiştir. Elde edilen bulgular, yaş ile birlikte dijital oyun ve sosyal medya kullanım süresinin arttıkça akademik başarıda düşüş yaşandığını ortaya koydu. Ayrıca, bu araştırma, çocuk ve gençlerin yaşadıkları bölgelerde suç ve şiddetin yaygın olduğunu da tespit etti. Katılımcıların üçte birinin bir yakınının cezaevinde bulunduğu, dörtte birinin fiziksel şiddete maruz kaldığı ya da uyguladığı, benzer şekilde üçte birinin sözel şiddet deneyimi yaşadığı ya da buna maruz kaldığı belirlendi.
