Azerbaycan, 26 Şubat 1992 tarihinde Hocalı'da yaşanan ve kadın, çocuk, yaşlı demeden sivillere yönelik gerçekleştirilen katliamın kurbanlarını anmaya devam ediyor. Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla birlikte Azerbaycan'a karşı toprak iddiaları öne çıkan Ermenistan, Hocalı'nın tek havaalanı bulunan stratejik konumunu ele geçirmek için harekete geçti.
25 Şubat 1992'de başlatılan saldırılar, Ermeni güçlerinin ve o dönemde Hankendi'deki Sovyet ordusunun 366. alayının katılımıyla yoğunlaştı. İşgalin ardında, inanılamayacak boyutta bir insanlık suçu yaşandı; 613 Azerbaycan vatandaşı hayatını kaybetti, çok sayıda kişi ağır yaralandı ve binlerce insan esir alındı.
Kurbanlar arasında yaşlılar, kadınlar ve çocukların yanı sıra hamile kadınların da bulunduğu trajik olayda, 8 aile tamamen yok oldu. O gece yaşanan dehşetin izleri, Hocalı sakinlerinin yaşadığı şiddeti gözler önüne serdi; cesetlerin muayeneleri ve şahit ifadeleri, korkunç işkenceleri ortaya koydu.
Hocalı'daki olaylar, 1949 Cenevre Sözleşmeleri ve Birleşmiş Milletler'in çeşitli insan hakları sözleşmelerinin ihlali olarak değerlendiriliyor. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi tarafından savaş suçları olarak nitelendirilen bu katliam, dünyanın dört bir yanındaki 18 ülke parlamentoları tarafından kınandı ve soykırım olarak kabul edildi.
“34 Yıldır Ölüm Gibi Yaşıyorum”
O geceki saldırılardan kurtulanlardan biri olan 69 yaşındaki Elmira Kerimova, yaşadığı acıları gözyaşlarıyla anlattı. Ermeni güçleri tarafından esir alınan Kerimova, ailesinin başına gelenleri ve yaşadığı işkenceleri unutamıyor. O gece bebeğini kaybettiklerini ifade eden Kerimova, oğlunun diz kemiğinin kırıldığını ve çok sayıda insanın ağır işkencelere maruz kaldığını aktardı.
Kerimova, “Erkekleri farklı yerlerde tutuyorlardı. Eşime gözlerimle tanımadım ama o an silah zoruyla izlemek zorunda kaldım.” diyerek yaşadığı travmayı dile getirdi. Katliamın anıları, 34 yıl sonra bile zihninde canlı kalmaya devam ediyor.
Hocalı Katliamı'nın acısı, geçmişte yaşananların unutturulmadığını ve her yıl anılmaya devam edildiğini gösteriyor. Unutulmaz travmalar, nesiller boyunca süregeldiği sürece insanların hafızalarında yer etmeye devam edecek.
